در این دنیا که مردانش عصا از کور می دزدند، احمق بودم من بیدل محبت جستجو کردم

همه از مرگ می ترسند،من، از رفیق نامرد

 

اتشکده سرد

 

دیشب از درد تنم در تب هجران تو سوخت

و صدای عطش خشک لبم در دل ماند

پیکر عشق نیاسود و در ان ظلمت شب

سعی من نیز در ارامش دل باطل ماند

 

وحشتی هست مرا تا سحر از سایه ی شب

ترس من ترس شکوفایی یک خاطره است

قصه هایی که حکایت کند از گریه ی شمع

خاطراتی که در ان سوختن شب پره است

 

هر شب ارام و سبکبال نشیند به دلم

غم که چون سایه ی مرموز به همراه من است

رنج و تاریکی شب درد من تنها نیست

لاله افسرده ز خاموشی مرغ چمن است

 

دیگر از درد و غم من نفس واژه گرفت

گفتن این همه دردی که به دل است چه سود؟

هر چه فریاد به لب خفته فرو بود بماند

چون طبیبی ز برای دل بیمار نبود

 

درد من غربت ایینه در امواج شب است

درد پنهان شدن نور پس پرده ی ابر

درد خاموشی مرغ شب و نجوای نسیم

درد بغضی به گلو خفته به اندازه ی صبر

 

بیگمان نیمه ی شب در پس دیوار سکوت

دل من در یورش خاطره ها میمیرد

دلم اتشکده ای سرد و پر از خاطره است

کس نپرسید چرا مرد و چرا میمیرد؟؟

   

                       (م ا- اشنا)

 

 

 

 

گاه به بیهودگی زندگی می اندیشم...................! 

لحظه های ممتد تکراری

گذر تلخ و راکد ثانیه ها

 

اشفته بازاری سرد به گرمی کانون خانواذه

مگسانی نه به دور شیرینی بلکه دور توده ای زباله به تمثیل دوست

 

و هوسی رخوتناک و کاذب ماندگار به فاصله ی یک نگاه یک هماغوشی و یک خداحافظ سرد به قداست عشق

و دروغی کریه و مسموم به تک جمله ی "دوست داشتن"

 

زندگی دروغی بزرگ است ولی حقیقتی بران تر از این دروغ نمیبینم!!

 

                     زندگی "کثافت مقدس است" .

 

 

 

اتشکده سرد

 

دیشب از درد تنم در تب هجران تو سوخت

و صدای عطش خشک لبم در دل ماند

پیکر عشق نیاسود و در ان ظلمت شب

سعی من نیز در ارامش دل باطل ماند

 

وحشتی هست مرا تا سحر از سایه ی شب

ترس من ترس شکوفایی یک خاطره است

قصه هایی که حکایت کند از گریه ی شمع

خاطراتی که در ان سوختن شب پره است

 

هر شب ارام و سبکبال نشیند به دلم

غم که چون سایه ی مرموز به همراه من است

رنج و تاریکی شب درد من تنها نیست

لاله افسرده ز خاموشی مرغ چمن است

 

دیگر از درد و غم من نفس واژه گرفت

گفتن این همه دردی که به دل است چه سود؟

هر چه فریاد به لب خفته فرو بود بماند

چون طبیبی ز برای دل بیمار نبود

 

درد من غربت ایینه در امواج شب است

درد پنهان شدن نور پس پرده ی ابر

درد خاموشی مرغ شب و نجوای نسیم

درد بغضی به گلو خفته به اندازه ی صبر

 

بیگمان نیمه ی شب در پس دیوار سکوت

دل من در یورش خاطره ها میمیرد

دلم اتشکده ای سرد و پر از خاطره است

کس نپرسید چرا مرد و چرا میمیرد؟؟

   

                       (م ا- اشنا)

 

 

 

 

گاه به بیهودگی زندگی می اندیشم...................! 

لحظه های ممتد تکراری

گذر تلخ و راکد ثانیه ها

 

اشفته بازاری سرد به گرمی کانون خانواذه

مگسانی نه به دور شیرینی بلکه دور توده ای زباله به تمثیل دوست

 

و هوسی رخوتناک و کاذب ماندگار به فاصله ی یک نگاه یک هماغوشی و یک خداحافظ سرد به قداست عشق

و دروغی کریه و مسموم به تک جمله ی "دوست داشتن"

 

زندگی دروغی بزرگ است ولی حقیقتی بران تر از این دروغ نمیبینم!!

 

                     زندگی "کثافت مقدس است" .

 

 

     حتی در لحظه ی دلهره اور مرگ هم

    به یاد می اورم  نجابت صدای حزن انگیزت را

 میمیرم با ارامش اه های مبهمی که

همیشه در لحظه های سیالت جاری بود 

و در اخرین دم نامت را با داغی لاله های دلسوخته

و صداقت یاسهای بر باد رفته  بر زبان جاری میکنم

تا بدانند همگان زنده بودم برای تو

و میمیرم به یاد تو!!

 

سهم من از تو شاید

همین یک لحظه باشد

سهم من از تو شاید

همین لبهای بسته باشد

سهم من از تو شاید

همین صدای خسته باشد

و

سهم من از تو:

شاید همین لحظه ایست که تو ان را

از من دریغ میداری!!!

 

 

 

 مرهم فروش کوچک این شهر

محبوبترین قربانی فقر است

که رنج گام های کودکانه خسته اش

کوله بار شکمهای گرسنه خانه را

تا موسم قد کشیدن ان شکمهای خالی

در پناه دستهای سرما زده ی خویش   

هر سال مرور میکند!!

بیرنگی نگاه ملتمسانه اش

تنها برای فروش زخم بندی

به کمترین بهای یک توقف کوتاه

در لابلای چراغهای شاد

صورتهای مهربانی را جستجو میکند

تا برای زخم های هرگز نداشته شان

به رسم سخاوتی نمادین

به او صدقه بخشند!!

گر چه چشمهای خسته اش خوب میداند

که زخم بندهای او سهم بی درد ترین مردمان این شهر است

زیرا انان که درد کشیده اند

روزی خود مرهم فروش کوچک این شهر بوده اند.

و هیچ مرهمی را یارای زخم های کهنه شان نیست............!

 

 

                            

                

                      

 

                نمیتوانی انتخاب کنی چطور و چه وقت بمیری.

                فقط میتوانی تصمیم بگیری چطور الان زندگی کنی!!

 

 

 

چرا نه در پی عزم دیار خود باشم

                                                     چرا نه خاک سر کوی یار خود باشم

غم غریبی و غربت چو بر نمیتابم

                                                    به شهر خود روم و شهریار خود باشم

 

خیلی تاریک بود و سرد  احساس کردم دیگه توان ندارم ضعف سراسر وجودمو گرفته بود احساس خستگی داشتم انگار سالهاست باری به دوش میکشم که هر روز سنگین تر میشه و من هر روز ناتوانتر. یه لحظه ایستادم بازم سردم شد پشت سرم رو نگاه کردم تا اینجا همه چیز شبیه هم بود فرقی نداشت بعضی وقتا یه کرم شبتاب رد میشد و یه روشنایی کوچیک چند ثانیه ای ایجاد میکرد و دوباره همه چیز به حالت اول بر میگشت نمیدونستم اخر این راه کجاست هنوز هم نمیدونم چون هنوز به پایانی نرسیدم همچنان سیاه و سرد نمیدونم تا کی باید ادامه بدم ولی هنوز چیزی تغییر نکرده. منم همچنان ادامه میدم تا به اخر برسم چه این سوز وحشتناک و این سیاهی بیحد تمام بشه چه نشه چه این راه پایانی داشته باشه چه نداشته باشه من ادامه میدم.........................................................!

راستی نگفتم این جاده ای که هنوز پایانی نداره تنهایی منه!

...........................

ای دوست تو اگر میدانستی تو اگر میفهمیدی

 که چه دردی دارد ؟که چه رنجی دارد ؟ خنجر از دست عزیزان و رفیقان خوردن

از من خسته نمیپرسیدی که چرا تنهایی؟ که چرا تنهایی؟..............

 

دیشب به سیل اشک ره خواب میزدم

                                                        نقشی به یاد خط تو بر اب میزدم

ابروی یار در نظر و خرقه سوخته

                                                  جامی به یاد گوشه ی محراب میزدم

 

 کمی تفکر و تامل هم بد نیست!

امروز پای صحبت یک دوست نشسته بودم که خیلی از دست بعضی از ماها ناراحت بود. بهش حق میدادم چون توهین بدی بهش کرده بودند و هر جور که دلشون میخواست در موردش قضاوت کرده بودند . با خودم فکر کردم کاش به جای اینکه فقط منتظر اتو گرفتن از این و اون باشیم و کاش به جای تهمت علکی و به اساس به دیگران زدن یکمی به خودمون و اعمال و رفتار خودمون فکر میکردیم . کاش یکم به خودمون میومدیم تا ببینیم کجا قرار گرفتیم و ایا واقعا در حدی هستیم که به جای دیگران و در مورد دیگران فکر کنیم اونم فکرای نا مربوط و احمقانه !و ایا در حدی هستیم که زبان به سخن باز کنیم و هر چه توی ذهن مریض و بیمارمون میگذره به زبان بیاریم ؟ ایا این درست که ندونسته و نفهمیده حرفی بزنیم که هیچ جوری نتونیم ثابتش کنیم و بد تراز اون نتونیم جبرانش کنیم !فکر میکنم بهتر چشمامونو باز کنیم و واقعیت را اونجوری که هست ببینیم نه اونجوری که در تصورمون . بهتره اگه نظر میدیم اگه انتقاد میکنیم یا حتی اگه تشویق میکنیم درست و به جا باشه در غیر اینصورت بهتر سکوت اختیار کنیم!!

 

                              مرغ معما

دیر زمانیست روی شاخه ی این بید

مرغی بنشسته کو به رنگ معماست

نیست هم اهنگ او صدایی رنگی

چون من درین دیار تنها تنهاست

گر چه درونش پر از هیاهوست

مانده بر این پرده لیک صورت خاموش

روزی اگر بشکند سکوت پر از حرف

بام و درین سرای میرود از هوش

راه فرو بسته گرچه مرغ معما

قالب خاموش او صدایی گویاست

میگذرد لحظه ها به چشمش بیدار

پیکر او لیک سایه روشن رویاست

رسته ز بالا و پست بال و پر او

زندگی دور مانده : موج سرابی

سایه اش افسرده بر درازی دیوار

پرده ی دیوار و سایه ی  پرده خوابی

خیره نگاهش به طرحهای خیالی

انچه دران چشمهاست نقش هوس نیست

دارد خاموشیش چو با من پیوند

چشم نهانش به راه صحبت کس نیست

ره به درون میبرد حکایت این مرغ

انچه نباید به دل خیال فریب است

دارد با شهر های گمشده پیوند

مرغ معما درین دیار غریب است!!!